Gloednieuwe fictiereeks op vtm Clan met Maaike Neuville is een schot in de roos

Gloednieuwe fictiereeks op vtm Clan met Maaike Neuville is een schot in de roos

Vijf zussen, één clan, één vermoorde man. Dat is de aanzet van 'Clan', de eigentijdse high profile dramareeks die vtm en productiepartner Caviar voorstellen met de steun van het VAF (Mediafonds) en tax shelter partners, de gemeente Brasschaat en de provincie Antwerpen.

Dat is de aanzet van Clan, de eigentijdse high profile dramareeks die vtm en productiepartner
Caviar voorstellen met de steun van het VAF (Mediafonds) en tax shelter partners, de gemeente Brasschaat en de provincie Antwerpen. Tien afleveringen lang worden de kijkers vanaf 3 september 2012 elke maandag meegezogen in het leven van de Goethals-zussen. Sinds de vroege dood van hun ouders hangen ze als een echte clan aan mekaar en betreuren ze het dat de banden met hun vijfde zus sinds haar huwelijk wat zijn verwaterd. Met z’n vieren beramen ze de moord op hun onhebbelijke schoonbroer. De zussen zijn bijzonder creatief en bijdehand, en bedenken ronduit vernuftige plannen om zich van hun schoonbroer Jean-Claude te ontdoen. Plannen die in hun hoofd onfeilbaar lijken, maar in de praktijk regelmatig de mist ingaan en voor de nodige collateral damage zorgen…

Vier zussen beramen een moordcomplot. Zonder medeweten van hun vijfde zus Goedele, zoeken ze uit hoe ze hun onuitstaanbare schoonbroer Jean-Claude kunnen vermoorden. Eva, Veerle, Birgit en Rebekka Goethals(Maaike Neuville) hebben elk zo hun eigen reden om hem van kant te maken. Maar bovenal willen ze hun vervreemde zus Goedele, die met Jean- Claude getrouwd is, een dienst bewijzen en de Goethals-Clan weer samen brengen. Al jaren betreuren ze het lot van Goedele. Pogingen om hun zus tot inzicht te brengen haalden niets uit. Kortom: Jean-Claude is in alle opzichten een eikel van een vent en vraagt om liquidatie. Maar iemand vermoorden blijkt in de praktijk niet zo evident te zijn. Tussen droom en daad staan wetten in de weg en heersen er praktische gevaren. Bij elke moordpoging van de zussen vallen er slachtoffers. Maar jammer genoeg: geen van die slachtoffers is Jean-Claude. In het begin is de collateral damage beperkt. Maar de zijschade groeit onvermijdelijk buiten proportie.

Toch gaan de vier vrouwen vastberaden verder. Jean-Claudes duivelse inborst en duistere geheimen gooien olie op het vuur en voeden de samenzwering met nieuwe plannen tot ‘de Kloot’ er
uiteindelijk toch aan moet geloven. Zijn plotse dood trekt de aandacht van twee verzekeringsinspecteurs, Thomas en Mathias Dewitt. Jean-Claude sloot bij Dewitt & Zonen een levensverzekering af. Met een dreigend faillissement en de angst te moeten uitbetalen, starten de broers een onderzoek naar Jean- Claudes twijfelachtige ongeval. Eén voor één voelen ze de zussen aan de tand. Maar daarnaast is er ook ruimte voor romantiek, wanneer de vonk tussen Rebekka(Maaike Neuville) en Mathias onverwacht overslaat. De twee spelen met vuur en raken verstrikt in een web van leugens en wantrouwen. Hoe dieper de broers Dewitt in de privélevens van de Goethalsen beginnen graven, hoe duidelijker het wordt dat Jean-Claude geen natuurlijke dood is gestorven…

U merkt het Clan, is geen klassieke who-dunnit, maar draait volledig rond de vragen ‘Waarom?’ en ‘Hoe?’. Dit originele concept – bedacht door de getalenteerde nieuwkomer Malin-Sarah Gozin – zal de liefhebbers van mysterie, ingenieuze plots en humor als een krachtig wapen tien afleveringen lang weten te charmeren en te intrigeren. De hoofdcast van ‘Clan’ bestaat uit een ensemble van sterke acteurs en actrices. De zussen worden vertolkt door Inge Paulussen, Barbara Sarafian, Kristine Van Pellicom, Ruth Becquart en Maaike Neuville. Dirk Roofthooft geeft gestalte aan de omstreden schoonbroer. Geert Van Rampelberg en Robby Cleiren zijn de verzekeringsagenten die de dood van Jean-Claude grondig willen onderzoeken. Naast deze hoofdcast schitteren nog een aantal andere grote namen in ‘Clan’: Mathijs Scheepers, Steve Geerts, Sien Eggers, Herbert Flack, Gert Winckelmans, Stefaan Degand, Gilda De Bal, Jaak Van Assche, Tibo Vandenborre, Nico Sturm en Frank Focketyn.

Inhoud aflevering 1 Clan:

In het rustige Vredegem maken de vijf zussen Goethals zich klaar voor de begrafenis van Jean-Claude Delcorps. Een paar kilometer verderop in het verzekeringskantoor ‘Dewitt & Zonen’, proberen Thomas en Mathias Dewitt hun familiebedrijf uit de brand te slepen. Ze krijgen van de verzekeringscontrole een deadline opgesolferd om hun licentie te behouden. Maar daarvoor staat de uitbetaling van de levensverzekering van Delcorps in de weg. Door de dubieuze doodsoorzaak van hun overleden klant gaan ze op onderzoek uit. Wanneer Dewitt weduwe Goedele aanklampt op de koffietafel, ruiken Eva en Birgit meteen onraad. In het café aan de overkant papt een niets vermoedende sexy Rebekka(Maaike Neuville) aan met Mathias die ze voor begrafenisondernemer houdt, terwijl Thomas de zussen Eva en Birgit ondervraagt over hun schoonbroer. Daags na de begrafenis staan de broers aan de deur van Goedele, de begunstigde van de levensverzekering. Thomas is zijn klopjacht op de zwarte weduwe begonnen en gaat zijn boekje te buiten.

Clan met Maaike Neuville, iedere maandagavond omstreeks 21.35 op vtm.

 Na het ontgoochelende ‘Deadline 14/10’ zit VTM er dus pal op met ‘Clan’, spannende, grappige fictie vol speelse details en uitstekend acteerwerk, Clan is hot.

Jean-Claude Delcorps (Dirk Roofthooft), de man van de sympathieke huissloof Goedele Goethals (Inge Paulussen), werd vermoord. Clan maakte er al in de eerste aflevering geen geheim van wie zijn moordenaars zijn: Goedeles zussen Eva (Barbara Sarafian), Veerle (Kristine Van Pellicom), Rebekka (Maaike Neuville) en Birgit (Ruth Becquart).

In de begingeneriek van de nieuwe VTM-reeks werd Jean-Claude letterlijk genaaid door de rode draad, die de bloedband tussen de vijf zussen voorstelde, terwijl Paul Severs Oh little darling zong. Net daarvoor staarde weduwe Goedele vol treurnis naar een met urine gevulde wc. De laatste plas van Jean-Claude, zo bleek.

De toon werd in de eerste aflevering meteen gezet: deze reeks heeft, naast een ongewone invalshoek, ook een ferme hoek af.

Het prettig gestoorde Clan werd voortgestuwd door drie vragen: hoe en waarom werd Jean-Claude vermoord? En zullen de vier zussen ontmaskerd worden door de twee verzekeringsinspecteurs die hen op de hielen zitten? Het verhaal en de personages kregen meer diepte en spanning via flashbacks, die vaak meer vragen dan antwoorden opriepen. Wat zag Rebekka Jean-Claude bijvoorbeeld in een graf duwen? En is oudste zus Eva zwanger van Jean-Claude? Onze nieuwsgierigheid was gewekt.

De makers kozen niet de gemakkelijkste weg en gingen voor creativiteit in plaats van platgetreden wegen. Zo werden de zussen voorgesteld aan de hand van een postbode die langs hun huizen reed. De strakke nieuwbouwwoning van de licht autistische, efficiënte Birgit en het statige herenhuis van de berekende oudste zus Eva gaven tegelijk een voorsmaakje van hun karakter.

Clan heupwiegde elegant tussen licht absurdisme en herkenbaarheid, tussen serieux en grap. De reeks die qua sfeerschepping erg Vlaams aandeed, maar door het universele verhaal de Vlaamse klei ook oversteeg, liet het realisme los als het het drama of de humor ten goede kwam.

Kleurrijk
Naast een spannend verhaal had Clan ook vijf hoofdrolspeelsters waaronder Maaike Neuville in erg goeden doen, terwijl Dirk Roofthooft eveneens uitmuntend was – ergerlijk en hilarisch – als de bekrompen, onverdraagzame Jean-Claude. Ook in de bijrollen zagen we uitstekend acteerwerk van onder meer Geert Van Rampelberg en Robby Cleiren.

Clan zat bovendien vol kleine fijne details, die deze whydunit sappig en kleurrijk maakten, zoals de veelbetekenende blikken van de zussen tijdens de begrafenis van ‘de Kloot’, zoals ze hun schoonbroer noemden. Of de troetelnaampjes die ze aan elkaar gaven.

Of het koddige ooglapje van de ex-kruisboogkampioene Birgit, dat verwees naar die andere blondine met een moordmissie: Elle Driver uit de Tarantino-film Kill Bill. De kleur van het lapje werd zelfs telkens aangepast aan haar garderobe.

Van de make-up en de kostumering van de personages over de goed gekozen camerastandpunten tot de relativerende muziek: de eerste aflevering van Clan met Maaike Neuville was fris, verzorgd en origineel. En dan hebben we de uiterst creatieve moordplannen van de dames nog niet eens gezien.

De zussen Elke en Maaike Neuville op zoek naar artistiek gevaar: 'Wij willen alles, altijd, tegelijk. Nu!'

De zussen Elke en Maaike Neuville op zoek naar artistiek gevaar: 'Wij willen alles, altijd, tegelijk. Nu!'

De zussen Elke en Maaike Neuville lijken wel een tweeling, maar dan op de wereld gezet met drie jaar verschil. Elke en Maaike zweren vanaf nu de veilige paden af. Een gesprek met een gedisciplineerde chaoot en een luie workaholic.
 
Elke en Maaike Neuville: 'Onze grote sterkte is ons compleet gebrek aan voorbedachten rade.
 
Als u naar de herhalingen van Van vlees en bloed kijkt, ziet u haar elke zondag met rode schort in slagerij Vangenechten. Maar de actrice Maaike Neuville is sinds augustus al volop bezig aan de opnames van de nieuwe VTM-serie Clan, waarbij ze samen met haar drie fictieve zussen een moordplan beraamt op hun schoonbroer. Tussendoor vroeg niemand minder dan Peter Greenaway haar voor zijn nieuwste film, Goltzius and the Pelican Company. 'Goed bezig', zeggen wij dan. Een boekhouder zou er misschien anders over denken, want haar spaarcentjes investeerde ze in haar tweede kortfilm. 'Alleen zo heb ik de vrijheid om te doen wat ik wil, zonder dat ik me moet verantwoorden tegenover een productiehuis, subsidiegever of distributeur.'

Maaike Neuville werkt nauw samen aan de film met Susan Tanghe. 'Ik begin nu meer en meer te beseffen dat ik niet de enige ben die iets goeds kan maken. Enerzijds frustrerend en anderzijds een opluchting. Je moet eigenlijk veel minder doen dan je denkt. Spelen is op de juiste plek zijn en je ding doen en voor de rest vertrouwen op de anderen.'

De artistieke zelfstandigheid lonkte ook Elke Neuville. Jarenlang was ze 'de zus van', maar sinds ze samen met Arnout Hauben en Mikhael Cops, twee andere ex-Woestijnvissers, het productiehuis De Chinezen oprichtte, is Elke Neuville een naam die door heel tv-land op de voet wordt gevolgd. Het meest succesvolle productiehuis verlaten om samen met vrienden een eigen tv-bedrijfje uit de grond te stampen en de concurrentie aan te gaan met de groten... Dat heet lef hebben.

Zo'n veilige cocon als Woestijnvis, waarom verlaat je die? Werd de veiligheid beklemmend of was je bang voor de nieuwe richting die Woestijnvis zal uitslaan?

Elke Neuville: 'Weggaan was heel erg tegen mijn natuur in. Woestijnvis was mijn veilige haven waar ik me thuis voelde. Mijn grote speeltuin en dan eindigt dat opeens met een boenk. Ik ben eruit gekatapulteerd en sta nu helemaal alleen. Dat is behoorlijk beangstigend, nu komt het allemaal op mij terecht, enfin op ons drieën.'

Ben je al bekomen van je keuze?

Elke Neuville: 'Die eerste maand was een rouwperiode, ik deed het werk ontzettend graag, de collega's waren vrienden geworden en dan moet je dat achterlaten. Nu pas kom ik weer tot rust en besef ik ineens “hé, ik kan alles doen, alles wat ik maar wil,. Het moet het avontuur zijn dat me heeft gelokt. Strategisch of economisch was de keuze zeker niet. Ik wil niet meer de veilige weg kiezen. Al is de weg die Woestijnvis nu heeft ingeslagen ook niet veilig. Wie weet wat daar zal gebeuren? Ik heb mezelf verrast met mijn keuze.'

Maaike Neuville: 'Ik ben normaal degene die alles na een jaar beu is.'

Elke Neuville: 'Maar uiteindelijk blijf jij toch ook altijd acteren.'

Maaike Neuville: 'Wel op allemaal andere plekken. Ik zou bij een toneelgezelschap kunnen gaan, een veilige theaterfamilie. Onze levens lopen altijd samen. Als Elke een nieuw lief heeft, heb ik er meteen ook een, toen Elke toneel ging doen, kreeg ik ook direct goesting… Dus de laatste maanden vraag ik me af of ik ook niet…'

Elke: 'Een productiehuis moet starten?'

Maaike Neuville: 'De Russen of zo. Neen, iets consistenter kiezen. Vanaf het moment dat ik afgestudeerd ben, heb ik altijd gejobhopt. Ik ben bang om mij in één ding vast te zetten. Elke heeft nu een keuze gemaakt en haar energie gebundeld. Daar kijk ik naar op.'

Elke: Jij was ook meteen enthousiast. De eerste en vurigste fan. Dat heeft me geholpen. Maaike vertrouw ik helemaal, omdat we zo hetzelfde zijn. Zij weet dingen die al in mijn hoofd zitten, maar waarvan ik het bestaan niet afweet.'

Zijn jullie nooit bang om tegen een muur te lopen?

Elke Neuville: 'Maaike heeft iets gezegd dat ik altijd zal onthouden: je kunt heel je leven bang zijn om in de tramsporen terecht te komen met je fiets en keihard te vallen en dan gebeurt dat ineens echt en heb je alleen maar een beetje pijn aan je knie. Wat is het ergste dat me kan overkomen? Dat het programma flopt, dat niemand kijkt, dat de VRT ons prutsers vindt, dat we failliet zijn binnen zes maanden. So what. Als het zo is, dan zien we dan wel weer.'

'Vroeger mochten we alles van onze ouders, elke richting uitgaan. Hoewel papa altijd wou dat we proftennissers zouden worden. “Lopen, meisjes, lopen., Vervloekt heb ik hem op dat tennisveld. Maar we mochten voor de rest doen wat we wilden, als we maar iets kozen dat ons gelukkig maakte. Dat heb ik nog altijd, het gevoel dat ik alles kan doen. Als dit niet lukt, ga ik misschien schrijven of een bistrootje openen. Ik hoef me geen zorgen te maken, er is zoveel dat ik graag doe. Zo rustgevend. Maar ook vermoeiend omdat je altijd nog al die andere keuzes ziet liggen in de verte. Daar hebben we het allebei heel moeilijk mee. Wij willen alles, altijd en tegelijk. En nu!'

Maaike Neuville: 'Zoek uit wat je graag zelf wilt, wij gaan het je niet opleggen, was onze opvoeding. Begin daar maar eens tegen te rebelleren. Je wordt op jezelf teruggeworpen. En uiteindelijk rebelleer je tegen jezelf.'

'Dat gebeurde voor het eerst op Studio Herman Teirlinck. Ik begon mezelf constant te bevragen. Ik heb een periode gehad dat ik het zeer moeilijk had met sociaal contact. Nog maar in iemands ogen kijken, was haast onmogelijk. Ik kon niets meer spontaan doen. Op zo'n toneelschool ben je alleen maar bezig met jezelf, een soort verplicht egocentrisme. Als je speelt, heb je maar jezelf als instrument, je wordt beoordeeld en dat is dan een oordeel over jou, als persoon. Beetje bij beetje ben ik daar uitgekropen. En besef ik nu dat iemand die niet goed speelt, niet per se een slecht persoon is.'

Maaike, je zei eerder dat je tegen je dertigste een keuze zou maken tussen acteren en schrijven. Intussen komen er maar disciplines bij, je hebt een kortfilm geregisseerd en begon te dansen.

Maaike Neuville: 'Ik heb nog twee jaar hé. Ach, ik zal nooit stoppen met twijfelen. Acteren zal de eerste tien jaar het hoofdbestanddeel van mijn leven zijn. Maar ik ben nu ook bezig aan mijn tweede kortfilm. En ik ben ook beginnen zingen. Met een groepje uit Gent, we zijn met acht. Binnen twee weken hebben we ons eerste optreden samen, the Funk Engineers en ik. In de White Cat in Gent.'

Kan je opdrachten weigeren?

Maaike Neuville: 'Ja, en dat begin ik meer en meer te doen. Heel intuïtief. Stel dat ik morgen sterf, wat zou ik dan nog absoluut willen doen, en dan ga ik daarvoor.'

Elke Neuville: 'Als je morgen sterft, dan ga je toch gewoon voor wat het minste werk is.'

Is Elke lui?

Maaike Neuville: 'Zeer lui. Zonder zich schuldig te voelen.'

Elke: 'Ik kan de hele dag in mijn zetel liggen en mij niets aantrekken van de bergen afwas die er nog staan. Maaike is daar jaloers op, met haar christelijke schuldbesef: geen ontspanning voor alle werk is gedaan. Ik kan dat perfect. Ontspanning voor alles, na!'

Maaike Neuville: 'Ik probeer dat ook te installeren in mijn leven. Nu moet ik ontspannen. Vreselijk. Als ik aan het leven ben, ben ik aan het werken en als ik aan het werken ben, ben ik aan het leven. Dat loopt heel de tijd door elkaar en houdt nooit op. Alles heeft voor mij een functie, als ik naar tv kijk, wil ik zien hoe die mensen spelen, kijken of ik dat kan gebruiken in iets dat ik misschien zal schrijven.'

Dat moet wegen op je privé-leven. Wanneer kantelt die passie voor de job om in egoïsme?

Maaike Neuville: 'Als iemand met ons een relatie heeft, dan moet die persoon een gelijklopend leven hebben. Tenminste iemand die dat leven kent, dat begrijpt.'

Elke Neuville: 'Ik vind het niet erg om daar egoïstisch in te zijn. Dat heeft minder met ambitie te maken dan met iets echt goed te willen doen. En daar moet in ons geval veel voor wijken.'

'Ik vind het een heel aangenaam gevoel dat we met niemand rekening moeten houden. Ik maak nooit een keuze in functie van iemand anders. Elke keuze die ik in mijn leven gemaakt heb en zal maken, is egoïstisch.'

Maaike Neuville: 'Ik verwacht dat ook van de mensen rondom mij. Ik heb graag dat mijn vrienden ook op hun eigen benen staan, dat je niet afhankelijk bent van elkaar. De meeste van mijn vrienden hebben mij niet per se nodig. Heel comfortabel. Ieder blijft in zijn eigen waarde en toch zie je elkaar graag.'

Hebben jullie eigenlijk ooit negatieve commentaar gekregen?

Maaike Neuville: 'Slechte recensies zijn natuurlijk hard. Maar ik sta ervoor open om bij te leren. In acteren voor tv ben ik op een punt gekomen dat ik weet wat ik kan. Ik weet hoe ik moet spelen om niet door de mand te vallen. Dan val ik terug op trucjes. Daar wil ik niet meer tevreden mee zijn. Ik wil meer onderzoeken.'

Om jezelf in gevaar te brengen?

Maaike Neuville: 'Ja. Spelen is zo eerlijk mogelijk zijn, dus je stelt je kwetsbaar op. Maar het blijft elke dag een strijd. Je neemt je soms voor: ik ga het zo doen of die blik uitproberen. En telkens moet je jezelf overtuigen: neen, geef je over aan de ander, aan het moment. Angstaanjagend, al je poriën die openstaan, je hart dat openstaat. Je bent zo makkelijk onderuit te halen. Zo wil ik ook in het leven staan. Zonder voorbedachtheid.'

Elke Neuville: 'Dat is onze grote sterkte. Ons compleet gebrek aan voorbedachten rade.'

Zijn jullie vrij van enig cynisme?

Elke: 'Ik vind ons allebei redelijk naïef.'

Maaike Neuville: 'Ik nog naïever dan jij.'

Elke Neuville: 'Ik hou het meest van zachte ironie. Dan kun je blij en optimistisch zijn, maar je kunt er nog een “kantje, insteken. Niet alles moet Vlaanderen Vakantieland zijn. Ik ben vrij van enig cynisme. Ik geloof altijd in de goede bedoelingen van iemand, tot bloedens toe. Ze kunnen me twintig keer op mijn kop slaan en ik zal nog altijd denken dat het per ongeluk was.'

Elke, jullie zouden met z'n vieren De Chinezen oprichten, maar op het laatste moment is Steve Verhaeghe toch teruggekeerd naar Woestijnvis.

Maaike Neuville: 'Misschien toch tijd om een beetje cynisch te worden, Elke.'

Elke: 'Laten we het op ironisch houden.'

Voelde dat aan als verraad?

Elke Neuville: 'Neen. We zijn geherformatteerd en gaan nu zo door. Dat heeft pijn gedaan, maar het heeft geen zin om energie in wrokgevoelens te steken. Ook bij Woestijnvis is het zo gegaan. Wouter Vandenhaute heeft op onze ontslagbrief geschreven: “Veel succes met jullie productiehuis., En dat meende hij echt.'

Jullie vertellen allebei verhalen, Maaike Neuville als actrice, Elke lange tijd bij 'Man bijt hond'. Wat wil je daarmee bereiken? Welk hoger doel hebben jullie voor ogen?

Elke Neuville: 'Zelf blij zijn. Heel egoïstisch. Wil ik aan volksverheffing doen? Neen. Wil ik mensen verbazen? Ja. Maar dat is geen doel op zich. Als je aan een chirurg vraagt wat zijn doel is, zegt hij waarschijnlijk ook dat hij mensen wil beter maken. Maar hij zal toch ook wel echt heel graag…'

Geld verdienen?

Elke: 'Neen, in een lever snijden. Dat kan niet anders dan dat hij daar zelf blij van wordt.'

Waarom koos je voor human interest?

Maaike Neuville: 'Omdat ze geïnteresseerd is in humans.'

In emoties?

Elke Neuville: 'Neen, emoties daar ben ik niet goed in. Ik heb een gebrek aan empathie. Maar ik wil wel weten waarom mensen dingen doen, wat erachter zit. Ik heb een tijd gedacht dat ik psychologie zou studeren. Maar een psycholoog kan dat verhaal niet doorvertellen, want dat mag dan weer niet van de raad der weet ik veel wat. Als je een human-interestprogramma maakt, ben je eigenlijk een psycholoog die niet hoeft te zwijgen.'

Jullie klinken allebei heel optimistisch. Hebben jullie geen talent voor ontreddering of depressie?

Elke: 'Ik laat dat niet toe.'

Maaike Neuville: 'Ik wel. Niet dat ik geniet van tristesse. Maar het gaat sneller over als je het toelaat.'

Elke: 'Ik wil alles alleen oplossen. Ik heb onlangs een kast verhuisd op mijn eentje. Gevolg: kast beschadigd, de deur kapot, een stuk van de auto. En mijn schouder bijna uit de kom. Maar de kast staat toch maar mooi in mijn huisje.'

Euh, hebben we het over emoties?

Elke Neuville: 'Wat zijn dat emoties? Blij, droevig, nog iets? Ik moet dringend eens dat hele pallet leren kennen.' (lacht.)

'Die kast was een metafoor, hoewel het ook is gebeurd. Als het niet absoluut nodig is, praat ik niet over emoties. Ook al raakt er dan al eens een euh kast beschadigd.'